SEN TARA SAÇLARIMI

Dünya her an her dakika yine alışılageldik şeyler yapıyor. Saatlerdir bahçedeki çınarın üzerinden seslenen cırcır böceği dışında bir şey duymayan Said, ani bir sıçramayla avuçlarına konan çekirgeyi yakalıyor. Buhurumeryem, hanımeli, yasemin, limon, akasya kokuları dükkândaki zerrelerle bile gönül bağı kuruyor.

Getirdiği haleleri ve kokusunu yadigâr bırakarak ayrılıyor taş sokaklardan saraylı misafir. İçerideki hava bile onu selamlıyor, onu uğurluyor. Dört tarafı amber kokuları sarıyor.
Duyularla inşa edilen hafıza şehrinde, en itibarlı yere sahip olan nedir? Yolda giderken, bir gülümseme bulur insan ansızın yüzünde. Bazen hızlı adımlarla uzaklaşan birinin peşinden düşer gider bakışlar. Bazense birinin kokusunu bileğine sıkıp uyumaya çalışır ağlamaklı gecelerde. Kimi zaman gözlerini kapadığında içindeki ılıklık gibi bir anda, bir zamanda, o günde.

Eve dönüşler hep hüzünlüdür bugünden bakınca. Bisiklet süren, misket oynayan, burunları eskimiş ayakkabılarıyla maç yapan çocukların neşesi geçmişte kalmıştır. Yıllar geçer ve anımsarız. Bir zamanlar çocuk olduğumuzu….
Taşra ile metropol arasında sıkışmış bir kent. O kentte büyüyen; birkaç fabrika bacası, tozlu sokaklar ve hırçın arkadaşlarıyla muhayyilesi şekillenmiş bizler neden daima güzel hatırlarız eskiyi? Fedakâr babalar, adanmış anneler, ebedî dostlar bugün de yok mu? Bugün de binmiyor mu babalar bisikletlerine işten eve gelirken? Taze pişmiş mis gibi ev poğaçasının kokusu yine gelmiyor mu burnumuza akşamüstleri? Ortancalar hâlâ yok mu tek tük de olsa bahçelerde? Nedir yanılgıya iten zihnimizi? Yoksa o eski biz değil miyiz?
Bir küçük Türkiye özeti olan Adapazarı’nın geçmişi yazarın anılarıyla kol kola girerek tatlı öykülere dönüşmüş Akşam Pazarı’nda. En çok da hatıralardan beslenmez mi öykü dediğimiz zaten? Galip Çağ, anlatımındaki samimiyet ve o gençlik enerjisini asla yitirmediği tecrübesiyle bizi kendimizle yüzleştiriyor. Kendimizle ve kentimizle…

Öğretmen olmak zorlayıcı bir çok unsuru içinde barındırsa da bir çok örnekten feyz alma noktasında müthiş fırsatlar sunuyor insana… Karşı karşıya geldiğimiz binlerce öğrenci, veli; yüzlerce meslektaş bir menba misali besliyor bizleri. Siz de mesleğe duyduğunuz bağlılık; nerede olursa olsun bulunduğunuz ortama kattığınız enerji; hedeflerinizin peşinden koşma konusundaki adanmışlık duygunuzla bana feyz veren insanlardan biri oldunuz, teşekkür ederim.
Bir insanı kemale yaklaştıran şeyin tuttuğu yolların çeşitliliğiyle dolayısıyla tecrübe ve birikimlerinin yoğunluğuyla ilgili olduğunu düşünüyorum. İçinde bir çok rengi barındıran yelpazenize ediplik hasletini de eklemiş olmanızın ruhsal bütünlüğünüzü tamamlayacağını ve yazarlığın size çok yakışacağını düşünüyorum.
Eserinizi yazma planınızı dinlerken yaşadığınız heyecan dün gibi gözümün önünde duruyor. Bugün aynı heyecanınıza kitabınızın basım süreciyle ilgili paylaşımınızda da şahit oldum. Çıktığınız bu yolculukta da sonuna kadar gideceğinizden, hatta yeni bir çok hedefe kapı aralayacağınızdan; etrafınıza yaydığınız ışığın daha aydınlık olacağından şüphe duymuyorum. Mesleki olarak paydaşınız olmaktan duyduğum mutluluğu belirtiyor; ekip olarak süreç içinde her zaman yanınızda olacağımızı bilmenizi istiyorum.
Okurunuz bol; heyecan ve azminiz daim olsun öğretmenim.